Cursus

De regen komt met bakken uit de lucht. Natuurlijk, ik ben immers op vakantie in China, waar het twee weken per jaar giet: als ik er ben.
Gehaaide Chinezen pikken iedere gammele taxi in die voorbij komt rijden, maar wonder boven wonder ontdekt één meelevende chauffeur de doorweekte toeristen op het trottoir. Met een brede lach die een rij gele tanden blootgeeft, gebaart hij ons in te stappen. Ik krijg argwaan.

Ik neem plaats op de bijrijdersstoel en verbaas me wederom om de
bewegingsruimte die ontstaan is doordat de ingebouwde kooien rond de
chauffeurs niet meer bestaan. In mijn beste Mandarijn vertel ik mijn,
nog altijd blije buurman, waar ik heen had geblieft. De man haalt diep
adem, slikt een paar keer en terwijl hij, zonder over zijn schouder te
kijken, het verkeert induikt, perst hij eruit: 'Welcome in my taxi. How
are you?'

Goed, we gaan dus Engels oefenen. Ik ben inmiddels
getraind in het ontcijferen van onverstaanbare klanken, dus ik zet me
weer schrap.  Mijn medepassagier wordt echter spontaan wakker uit zijn
sluimering op de achterbank als de chauffeur zijn oefenpijlen op hem
richt. 'Where are you from?' schatert hij door de auto, terwijl zijn
zin ondersteund wordt door luid getoeter. Mijn reisgenoot moet voor het
eerst deze vakantie rechtstreeks communiceren met een Chinees. En hij
begint dan ook iets te enthousiast.

Als het woord 'Olympics'
voorbij komt, glinsteren de ogen van onze bestuurder, maar de rest van
de Engelse zinnen bezorgt hem een enorme frons in het voorhoofd. Na
drie minuten houdt hij de spoedcursus voor gezien en wendt hij zich
weer tot mij. In razendsnel Mandarijn komen de onafwendbare vragen één
voor één voorbij: 'Hoe oud ben je', 'wat voor werk doe je', 'hoe duur
is een vliegticket naar China en hoe kom je aan dat geld' en 'waarom
ben je in hemelsnaam nog niet getrouwd.'

Als de cursist ons met
een welgemeend 'Goodbye, my friends, have a nice day', uitzwaait, slaak
ik een zucht van verlichting. Vijf jaar studeren levert me toch altijd
weer een goed gesprek en een fijne discussie op. En ik ben blij dat de
regering het 'alle-chauffeurs-moeten-Engels-spreken-plan' niet al te
serieus neemt. Mijn dagelijkse taalvaardigheidles Mandarijn lijkt
voorlopig nog niet in gevaar.

Lees ook:Trouwen geen must voor jonge Chinezen
Lees ook:Einde briefjesbureaucratie
Lees ook:Oversteekcursus (fase 1)
Lees ook:Chinees taxisentiment
Lees ook:Over gleufhangen en snelhurken: Chinese toiletten

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>