Barbiebaantje in Beijing

Met bakken tegelijk stromen ze de vliegtuigen uit en vormen
ze een grijze laptop-rij bij de Chinese douane op het vliegveld van Shanghai. Dagelijks
landen er massa’s zakenmensen die de metropool maar voor één zaak bezoeken:
yuan innen en blijven innen. Helaas is China niet voor iedere bezoeker een
financieel paradijs. Met een flinke min voor mijn saldo verliet ik na een jaar
studeren het goedkope land. Ik was alleen een ervaring rijker.

Mijn grootste struikelblok op het gebied van inkomsten
bleken mijn twee dierbaarste vriendinnen. Beiden 1.80 meter lang, blanker dan
blank en met een haarkleur die het perfect deed op reclameposters.

Als ware
fotomodellen werden ze omarmd door louche scouts, terwijl de commercialopdrachten
bleven binnenstromen. Vriendin Roodhaar, met heupen op Chinese ooghoogte, kreeg
zelfs haar eigen soap. Met mijn korte benen, sluike bruine haar en donkere ogen,
bleef ik alleen bonusmateriaal voor de fotoshoots
van Chinese dagtoeristen. Mijn ego werd pas uit zijn winterslaap gewekt toen
ook ik op een dag voor de camera mocht verschijnen. Mijn moment of fame bleek echt een moment.

Omringd door tientallen blondines, type knapper, slanker en
bleker dan ik, werd ik door een Chinese visagiste in de make-up gezet. Terwijl
mijn gebruinde gezicht langzaam verdween onder een laag clownswitte verf, zag
ik vanuit mijn ooghoek een blonde pruik mijn richting op komen. Binnen een
halfuur was de metamorfose compleet en had ik meer weg van een omgebouwde
opblaaspop dan van een buitenlandse studente. Terwijl dat toch echt mijn rol
zou zijn.

Voorzien van nepwimpers, een koddig jurkje en een bos blonde
krullen, nam ik mijn positie in. ‘Beeld uit: een discussie over eten’, beval
het fotografisch opperhoofd. Terwijl ik naar mijn buik greep en mijn met
lippenstift verzwaarde ooghoeken omhoog probeerde te krullen, zag ik het
creatieve genie van de sessie al hoofdschuddend naar me staren. ‘Opnieuw’ klonk
het. En niet voor de laatste keer die dag.

Na de marteling, die mede door mijn toedoen zo’n vijf uur in
beslag nam, werd ik ‘ontslagen’. Of eigenlijk werd mijn Barbiepersonage uit het
script geschreven. Het resultaat van mijn enige baantje in Beijing heb ik nooit
mogen aanschouwen. Maar mocht je ooit door een Engels lesboek bladeren en je
afvragen wat er aan de hand is met de blonde dame op de foto die de dialogen moet
vertolken in beeld, stuur me dan eens een mailtje…

 

Lees ook:Beijing: Verboden Stad voor buitenlanders
Lees ook:Geen Tiananmen herdenking voor Hong Kong
Lees ook:Elf mensen gearresteerd voor mijnramp China
Lees ook:Huisbaas
Lees ook:Kleine Zeemeermin moet nog wennen aan Shanghai

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>