Godfathers in de bush

'Laowai, laowai!' Het uitbundige geschreeuw van een klein meisje was het eerste teken van menselijk leven dat we kregen na een lange fietstocht over modderige bergpaden. Sinds we de Mekong rivier waren overgestoken hadden we in de dichtbeboste regio van Ganlanba niets anders gezien dan scharrelende varkens, verlaten huizen en gouden stulpa's. Net toen we vreesden dat we nooit zouden kennismaken met de plaatselijke Dai-minderheid, waarschuwde het spelende kind de omgeving voor de naderende 'buitenlanders, buitenlanders!'.

Uit het niets verschenen drie nieuwsgierige mannen, hun hemden op de Chinese manier omhooggeslagen om de bruine buiken bloot te stellen aan de tropische temperaturen. Ze wenkten ons. We stapten van onze fietsen af en lieten ons meevoeren naar een gigantisch houten huis op palen, waar het hele dorp zich bleek te hebben verzameld. Houten tafels stonden in lange rijen in de schaduw onder het huis. Tientallen mannen reageerden luidruchtig op onze komst en maakten stoelen vrij om ons een uitgebreide lunch aan te bieden. Onze gastheren namen ons echter vriendelijk bij de arm mee de trap op, een enorme kamer binnen. Vrouwen zaten op hun hurken een berg rijst te bereiden, terwijl kleine kinderen elkaar naar voren duwden om ons van dichtbij te bekijken. Om vijf kleine tafels zaten mannen en vrouwen gehurkt te eten en te drinken. Een lach verscheen op het gezicht van een oudere man, die ons aan zijn tafel uitnodigde. In een verbasterde vorm van Mandarijn vertelde hij waar we terecht waren gekomen. Een manyue viering. De jongste bewoner van het dorp werd vandaag precies een maand oud en dat werd door de familie uitbundig gevierd. 'Nooit eerder hebben we twee 'laowai' mogen ontvangen', glunderde de man die de opa van de baby bleek te zijn, terwijl hij ons minutenlang op de schouders klopte. 

Schalen vol met kippennieren, varkenslevers, groente- en rijstgerechten werden vervolgens aangevoerd, terwijl steeds meer familie zich om ons heen verzamelde. Het overvloedige middagmaal werd weggeproost met liters sterke baijiu.

'De baby moet een naam in jullie taal dragen', merkte een jonge neef op toen we de kleine reden van onze feestelijke ontvangst in onze armen hielden. 'Dat brengt geluk als hij carrière wil maken in het westen.' De vader van de 'jarige', zelf nooit buiten de grenzen van zijn provincie geweest, maakte er een plechtige gelegenheid van. 'Jullie worden de peetoom en -tante van mijn zoon', konden we uit het gebrekkige Mandarijn opmaken. 'We geven hem een Nederlandse naam'. En zo werd Arwin geboren, vernoemd naar een verbasterde vertaling van zijn familienamen. Of onze aanwezigheid op zijn manyue hem zoveel geluk bracht als zijn vader hoopte, zullen we nooit weten, maar wie weet wordt hij de eerste carriereman van zijn dorpje in Xishuangbanna. Een dorp waarvan we de naam niet eens kennen…

 

Lees ook:Ontvoerde meisjes vrij na jaar opsluiting in kelder
Lees ook:Geen ID voor C
Lees ook:Uitstekend gedaan China, die Winterspelen
Lees ook:En ik noem je…’Olympics’
Lees ook:Chinezen vaak niet blij met huwelijk en seksleven

2 Reacties // Reageer

2 thoughts on “Godfathers in de bush

  1. Emily

    Dat is echt ongelooflijk cool!

      /   Reply  / 
  2. erik feenstra

    Gefeliciteerd! een ontroerend mooi verhaal!
    Groet, Erik (eropuit.blog)

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>